Τίτος Πατρίκιος

«Υμνώ το σώμα»

Ι.

Υμνώ το σώμα που υψώνεται σαν μίσχος

σώμα γυναίκας που γοργά ή νωχελικά κινείται

που ανθίζει και τον χειμώνα ακόμα

που αλλάζει όσα νεκρώνουν κύτταρά του

σε ρόδινη φρέσκια σάρκα, που δίνει

τις δικές του προσταγές γι’ αέναες επιθυμίες

για σμίξιμο και συνταύτιση μ’ ένα άλλο σώμα.

Υμνώ και το κουρασμένο σώμα της γυναίκας

το λυγισμένο από τον μόχθο κάθε μέρας

το φυραμένο, με στεγνωμένους τους χυμούς

το σώμα που το απειλεί η ακινησία

το φοβισμένο από την ηλικία, την αρρώστια

που ενώ ξέρει πως τελικά νικάει ο θάνατος

δεν παραδίδεται άνευ όρων στη φθορά.

ΙΙ.

Υμνώ τα πόδια που δεν αγγίζουν λες τη γη

σαν να ήσανε αέρινα, τις γάμπες σαν σπαθιά

που σκίζουνε στα δυο και το πιο βαθύ σκοτάδι

τ’ ασυμβίβαστα γόνατα, τους γλυπτούς μηρούς

που προλειαίνουν ως τα κατάβαθα τις συνερεύσεις

τους διπλοθόλωτους γλουτούς, τη χαραγή τους

το σχίσιμο του κόλπου, το κλειδί της ηδονής.

Υμνώ και τα πόδια με τους πρησμένους αστραγάλους

τα κότσια, τις τριχωμένες γάμπες τις χοντρές

μ’ εξογκωμένες φλέβες, φαγωμένες από κιρσούς

τα τσακισμένα γόνατα της δουλειάς, της ορθοστασίας

τα παχιά μεριά με βούλες απ’ την κυτταρίτιδα

τις αδρόσιστες, συγκαμένες, μέσα παρειές τους

τα κρεμαστά καπούλια με τους απόκρυφους καημούς.

ΙΙΙ.

Υμνώ τα όρθια στήθη όπως των αγαλμάτων

στο χάιδεμα άγουρα, στο χούφτιασμα γινωμένα

με ρόγες κόκκινες όπως οι άγριες φράουλες

τα μπράτσα που ξέρουν ν’ αγκαλιάζουν

τον στητό λαιμό, τις πλάτες επίπεδες κι ανθεκτικές

τη χορευτική κοιλιά με όσες χρειάζονται καμπύλες

με το χρυσό της χνούδι ακύμαντο να περιμένει.

Υμνώ και τις χαλαρές κοιλιές μανάδων

με ουλές από καισαρικές τομές, από εγχειρήσεις

τα προκοίλια γυναικών με το αδηφάγο λίπος

μοναδική απόλαυσή τους, τις κυρτωμένες πλάτες

τα μπράτσα τα πλαδαρά με τις αξύριστες μασχάλες

τους γερτούς τραχήλους, τους έρημους κούφιους κόρφους

με τους σβησμένους πόθους, τις άσβηστες ορέξεις.

IV.

Υμνώ το πρόσωπο που η ομορφιά του σε θαμπώνει

το πρόσωπο με τ’ ατίθασα, ηλεκτροφόρα του μαλλιά

τα ματοτσίνουρα που αναβοσβήνουνε το φως

τη μύτη λεπτόγραμμη όπως πλώρη καϊκιού

την τέλεια γεωμετρία των χειλιών με το πηγούνι

το στόμα που στον έρωτα στάζει ροδόνερο και λόγια.

Υμνώ τα μάτια που καθρεφτίζουν δύο απρόβλεπτα πελάγη.

Υμνώ και το πρόσωπο που η ομορφιά το εγκαταλείπει

ή τρομαγμένη κρύβεται στο βάθος των ματιών

το πρόσωπο το σκαμμένο από αγκαθωτές ρυτίδες

με βλέμμα πήλινο, στεγνό, με βλέφαρα άδειες φούσκες

με φρύδια αθέριστα χωράφια, το πάνω χείλι τριχωτό

με κρεατοελιές στα χαμηλά της μύτης, στο πηγούνι.

Υμνώ το πρόσωπο που το τύλιξε μια σταχτιά σκιά.

V.

Υμνώ τα χέρια που δίνουν μορφή στην ύλη

που γράφουν στο χαρτί, στη γραφομηχανή, στον υπολογιστή

που σιωπώντας ξέρουν να μιλούν, τ’ ασημένια χέρια

που σφίγγουν, θωπεύουν, αποχαιρετούν για πάντα

τα χέρια που πιάνουν ό,τι ακάθαρτο μένοντας αθώα

που ανασηκώνουν μωρά, αρρώστους, πληγωμένους.

Υμνώ τα δάχτυλα που αγγίζουν όργανα και χαρίζουν μουσική.

Υμνώ τα χέρια που βαριά δουλεύουν, τα τραχιά

τα μασημένα από μηχανές, τα ματωμένα από εργαλεία

τα καταπονημένα από τη λάτρα του σπιτιού

τα δάχτυλα με τα ραγισμένα, ξεφλουδισμένα νύχια.

Υμνώ τα χέρια που παίρνουν όπλα για την ελευθερία

τώρα όμως μόνο αφού εξετάσω και βεβαιωθώ

πως η ελευθερία που υπόσχονται δεν είναι μια νέα σκλαβιά.

VI.

Υμνώ και το σώμα του άντρα, όμως αυτό λιγότερο

ίσως γιατί λιγότερο μ’ εμπνέει, λιγότερο το παρατηρώ

ίσως γιατί δεν διαφέρει τόσο πολύ απ’ της γυναίκας.

Πάντως υμνώ το αρμονικό, το αθλητικό του σώμα

όπως και το ακρωτηριασμένο σε πολέμους, σ’ ατυχήματα,

το σώμα σε γιορτή, σε συντροφιά, σε στοχασμό.

Κυρίως το υμνώ όπως το ύμνησαν γλύπτες και ζωγράφοι.

Υμνώ το κατορθωμένο σώμα σ’ όλες του τις εποχές

όχι μονάχα στην εαρινή, την πρώτη

που όλα τα σώματα είναι από μόνα τους ωραία.

Υμνώ το σώμα που διασχίζει τους καιρούς

όπως καράβι τους ωκεανούς, που συνεχίζει

παρά τα ρήγματα, τις ζημιές, τις αβαρίες,

που μπορεί ν’ αναγνωρίζει όλες τις δικές του απώλειες.

VII.

Υμνώ το σώμα που πλάθει τη συνείδησή μου

που φυλάει σε μια κρυψώνα του όσα της ξεφεύγουν

που γεννάει αισθήσεις, σκέψεις, τη μιλιά μου. Το σώμα

που όταν χαθεί θα ζει μες στις δικές μου λέξεις

αυτό που μου γέννησε και τη λέξη χρόνος

γιατί χωρίς το ανθρώπινο κορμί χρόνος δεν υπάρχει

ή κι αν υπάρχει ποτέ δεν αποχτάει νόημα.

Υμνώ το σώμα που μ’ αντέχει, δεν μ’ έχει βαρεθεί

δεν μ’ έχει αποτινάξει από πάνω του

το σώμα που ό,τι κι αν του κάνω

με μεταφέρει, με μετακινεί, με κρατάει ορθό.

Υμνώ το απόλυτο σώμα, το σώμα όλων, το δικό μου

που με καλύπτει, μ’ έχει σφιχτά αγκαλιασμένο

αυτό που μαζί μια μέρα θα τελειώσουμε.

–

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

#LOVE is made of ORG@SM

Ο χώρος Τέχνης – ισμός στην Αθήνα έχει την χαρά να παρουσιάσει στο κοινό την ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο: «#LOVE is made of ORG@SM». Την επιμέλεια της έκθεσης φέρει η Ιστορικός της Τέχνης, ΜΑ Δημοσιογράφος και μέλος της AICA Eλλάδος, Νικολένα Καλαϊτζάκη. Η έκθεση τελεί υπό την υποστήριξη του ηλεκτρονικού περιοδικού Τέχνης Pause.

Η Ιστορικός της Τέχνης και Επιμελήτρια της έκθεσης, Νικολένα Καλαϊτζάκη, μεταξύ άλλων, σημειώνει:

«#LOVE is made of ORG@SM»• Πρόκειται για μία ιδιαιτέρως προσεγμένη ομαδική εικαστική έκθεση στην οποία η Ζωγραφική, η Γλυπτική και η Φωτογραφία συναντούν την παθιασμένη καρδιά της Ερωτικής Ποίησης, με τους καλλιτέχνες να αντλούν την έμπνευση τους μέσα από τους στίχους των αγαπημένων τους ερωτικών ποιημάτων. Διαμέσω αυτής της μαγικής δημιουργικής διασύνδεσης, ο θεατής, βλέπει μπροστά του, θραύσματα από τους φλογερούς εραστές του Ε.Ε.Κάμινγκς (ποίημα: «Λοιπόν ας φιληθούμε») ή τους άλλους εκείνους του Μπρέχτ που η αγάπη τους δεν έβρισκε ποτέ κοινό τόπο, τι κι αν τα σώματα τους, σάρκινα, στην ίδια κλίνη, ζούσαν («Ερωτικό τραγούδι από μιαν άσχημη εποχή»)(;). Ο έρωτας ανασαίνει ηδονικά παθιασμένος, αποτυπωμένος ωμός, επάνω σε ξέστρωτα στρώματα στα «Ερωτικά» της Τζόυς Μανσούρ, αλλά και σε αυτά του Μπουκόφσκι – αλήθεια εσύ έχεις φιλήσει ποτέ σου γυναίκα – πάνθηρα – ; Υμνούμενος ο έρωτας, μελαγχολικά γλυκός σαν θάνατος χορεύει «βιεννέζικο βαλς» στους ρυθμούς του Λόρκα και συναντά την «Τρίτη Ελεγεία του Ντουίνο» του Ρίλκε και τον Λουί Αραγκόν. «Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…» σκαλίζει με την πένα στο χαρτί η βαθιά ψυχή του Κωνσταντίνου Καβάφη και δίπλα του στέκουν, μεταξύ άλλων, ο Γιάννης Ρίτσος με τον «Σάρκινο λόγο» του, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Γιάννης Βαρβέρης, ο Δημήτρης Λιαντίνης με την «Γκέμμα», ο Τίτος Πατρίκιος, αλλά και η αείμνηστη, προσφάτως ενταγμένη στο αιώνιο ποιητικό πάνθεον, Kατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ».

• Ειδική εκδήλωση:

[…] Φορές πολλές το ίδιο σημείο να επιμεληθείς

Συνάντησε τη λίμνη με τα νούφαρα

Χάιδεψε με την άγκυρά σου του κρίνου την καρδιά

Βυθίσου μέσα να πνιγείς κι απλώσου

Μην απαρνηθείς τη μυρωδιά τη ζάχαρη το αλάτι

τους ανέμους τους βαθείς το πλήθος τα φωτοστέφανα των πνευμόνων

Ομίχλη στο νου

και στα πόδια ρίγος

Θαλασσοχαλασμός γλαρωμένος τα φιλιά. 

Τζιοκόντα Μπέλι, «Σύντομες Παραδόσεις Ερωτισμού / Pequeñas lecciones de erotismo»

Κατά την ημέρα των εγκαινίων, Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου & ώρα 7 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί ειδική εκδήλωση με τίτλο: «Σύντομες Παραδόσεις Ερωτισμού» με ομιλήτριες την επιμελήτρια της έκθεσης, Νικολένα Καλαϊτζάκη, την δημοσιογράφο και ιδρύτρια του Pause, Κάλλια Βαβουλιώτη και την ποιήτρια, Κωνσταντία Φαγαδάκη. Μεταξύ άλλων, θα αποδοθούν θραύσματα ερωτικού λόγου σύγχρονης ποίησης και νέων ποιητών, θα περιηγηθούμε πιο ειδικά στην ειλικρινή οπτική της σύγχρονης ποίησης και θα φτάσουμε στην μαγεία που διαπνέει την ερωτική ποίηση με την ερωτική ζωγραφική, φωτογραφία και γλυπτική μέσα από μία διαλεκτική της έμπνευσης. Ακόμα, θα διαβαστούν ποιήματα των: Δημήτρης Γκιούλος / Μαριλένα Κολλάρου / Έλενα Κτενοπούλου / Ανδρέας Παπάζογλου / Σταμάτης Παρασκευάς / Χριστόφορος Τριάντης.

#Συμμετέχουν οι εικαστικοί καλλιτέχνες:

Αθανασία Αγοραστίδου • Αδριανός • Έλενα Αρσενίδου • Ελισσάβετ Διονυσοπούλου • Φαίδρα Εγγλέζου • Γιάννης Ιωαννίδης • Θεόδωρος Κεμίδης • Κωνσταντίνος – Νεκτάριος Κολέτσος • Μαριάννα Κοντοέ • Γρηγόρης Κούκης • Καλλιόπη Κουκλινού • Ελίζα Κρικώνη • Μαργαρίτα Λέντζα – Σιαμανή • Μαρία Μαραγκουδάκη • Ειρήνη Μονομμάτου • Φανή Μουστακίδου • Αθανάσιος Μπερούτσος • Σωτηρία Παγουλάτου • Ευαγγελίνα Πασσιά • Εμμανουέλα Πλατανιώτη • Ελένη Πολιτοπούλου • Γιάννης Στεμπίλης • Θανάσης Τασιάς • Σουλτάνα Τρεπεκλή • Aριάδνη Χάγερ • Μαρία Χαλκιά • Νάντια Χάρτζη • Κατερίνα Χατζή 

• Εγκαίνια: Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου & ώρα 8 μ.μ.

• Διάρκεια έκθεσης: 21-29.2.2020

Ωράριο λειτουργίας χώρου:

Τρίτη – Σάββατο: 5 – 9 μ.μ.

& Κυριακή: 12 – 8 μ.μ. 

(Δευτέρα κλειστά)

#LOVE is made of ORG@SM:

Επιμέλεια έκθεσης: Νικολένα Καλαϊτζάκη (https://nikolenakalaitzaki.wordpress.com)

Με την Υποστήριξη: Pause art mag (http://www.pause-artmag.gr)

Δημιουργικό – Επιμέλεια εντύπων: Αριστοτέλης Τριάντης

Είσοδος ελεύθερη

Χώρος Τέχνης -ισμός, 

Διεύθυνση: Ευπατριδών 17 & Τριπτολέμου 7, Γκάζι, Αθήνα, Τ.: 2103463990